Pular para o conteúdo principal

Aventura montgrimpado en Turkujo

Bankalsonego

Tiun ĉi sonartikolon verkis kaj produktis Gian Piero Savio el Israelo


Rememoro el la 2-a Mezorienta Kunveno (2009)

Post tiel nomata "vostobato" de la vintro, kiu kunportis ne kutimajn pluvojn kaj escepte malaltajn temperaturojn, eksplodis ĉe ni la somero, kaj, kvankam ankoraŭ ne oficiale, malfermiĝis la mara bansezono. Dum elfosado en miaj tirkestoj por retrovi miajn  bankalsonojn, mi tute hazarde trafis forgesitan bankalsonegon (vidu en la foto supre). Vi povas rimarki la flamantan desegnon de ĝia ŝtofo sed certe ne pritaksi ĝian longecon: 67 cm.! Mia staturo estas 173 cm., do ili preskaŭ atingas miajn maleolojn. Eble vi vin demandas, kial diable mi aĉetis tian specimenon de okulfrapa rafinita eleganteco. Jen la rilata rakonto.

Dum la 2-a Mezorienta Kunveno de Esperanto en la turka urbo de Iznik (la historia Niĉea) apud la samnoma lago, grupeto de naŭ memfieraj gesamideanoj inkluzive de mi kaj loka esperantisto, decidis ekskursi tuj posttagmeze sur unu el la krutaj allogaj superstarantaj montoj. Dank' al iom malnova minibuso, post duonhoro, ni atingis la finon de la monta serpentuma vojeto flanke de miriga profunda valo kaj ekgrimpis piede. La pejzaĝo pro la kruteco de la deklivoj memoris al mi la Pireneojn. La ĉielo estis duonkovrita sed hela, la temperaturo plezura kaj blovis venteto, kiu portis profumon de printempaj buntaj floroj. En la alia flanko de la valo blankaj bovinoj ŝajnis gluitaj sur la verda fono, kaj ofte aŭdigis la sonon de siaj brutsonoriloj. La pado estis iom kruta sed ni alegre babilante vigle grimpadis. De tempo al tempo ni atingis ebenajn terasetojn, kelkajn kun fontoj kaj bruttrinkujoj, plenplenajn per herbo kaj floroj. La plej kleraj inter ni eĉ klopodis instrui al la aliaj la esperantajn nomojn de la floroj kaj ĉiuj ridante stultiĝis kiel bubeca ferianta lernantaro. Dum preskaŭ du horoj ni grimpis kaj grimpis. La lago en la malproksimo preskaŭ malaperis en la fora nebuleto kaj nia entuziasmo pri la malfacila grimpado tute ne malkreskis malgraŭ la kreskanta laciĝo.

Sed subite, kiel en bone reĝisorita timiga filma sceno, ĉio ĉirkaŭe tre rapide ŝanĝiĝis. Nigraj densaj nuboj aperis el la montara kresto super ni kaj dum momento la vetero fariĝis tre minacanta. Ekflagris lampoj kaj bruo de ventokirloj miksiĝis kun la tondra voĉo. Surprizitaj ni rigardis unu la alian serĉante iun ajn ŝirmejon. Oni kompreneble  eĉ ne pensis sin ŝirmi sub la maldensaj arboj, do ni forkuris al tre malgranda ebenaĵo apud roko. Kaj tiam, ekfalis la pluvo, vere torenta pluvo. Ni, kun niaj malpezaj ventojakoj kaj ŝuoj, post kelkaj sekundoj fariĝis ĝisoste tute malsekaj. Pro la bruego malfacile estis eĉ paroli unu al la alia sed iamaniere ni kaŭrigante kuntiriĝis ĉiuj kune por atendi la finon de la diluvo. Pro la intenseco de la pluvo ni eĉ ne kapablis vidi preter nia cirklo. Tamen, esti ĉiuj kune brakumitaj donis al ni senton de sekureco. Ĝis hodiaŭ mi bone kaj klare rememoras tian kuraĝigan sensacion. La vere grava problemo fariĝis la malvarmo. Post tempo, kiu ŝajnis al mi eterneco, la pluvo tute ne montris malpliiĝon sed la vetero, pro la ventego, laŭgrade fariĝis rimarkinde pli malvarma.

Nia brava gvidanto sciigis al ni per gestoj, ke nepre ni devas malsupreniri. Li ekpaŝis unua kaj ni, nin tenante unu la alian per la ventojako, klopodis marŝi laŭvice. Sed pro la deklivo, nek laŭ la pado, kiu fariĝis kota torento, nek laŭ la flankiĝanta tre glitiga herbo, oni povis ekvilibri. Do, ĉiu el ni, sen kalkuli pri ies helpo, estis devigita piedmane marŝi retrodirekte suben, baraktante tra la kota akvo. Eĉ kiam post duonhoro la pluvo fariĝis nur daŭra persista pluveto, oni nur povis daŭriĝi tiamaniere. Ĉiu el ni, laŭ sia propra rezistkapablo, pli aŭ malpli suferis dum la preskaŭ tri sekvantaj horoj ĝis kiam finfine, daŭre klakigante la dentojn pro la malvarmo, ni atingis la minibuson. Aparte du el la kvar virinoj kaj unu el la kvin viroj aperis elĉerpitaj. Bedaŭrinde ni ne povis flamigi grandan fajron tute senvestiĝantaj kaj devis kontentiĝi per la ne tiom efika hejtado de la malnova minibuso.

Dum la tre malrapida danĝera veturado suben, nia gvidanto subite anoncis, ke ni baldaŭ povos nin bani en naturaj basenoj de varma termofonta akvo. Nian ĝojon preskaŭ fuŝis la pudoro de kelkaj, ne nepre virinoj, kiuj, pro la manko de banvestoj, firme postulis, ke ni revenu kiel eble plej rapide al la sufiĉe malproksima kongresejo, malgraŭ la grava risko de malvarmumo. Bonŝance nia ŝoforo kondukis nin al vilaĝa butiketo, kie ni ĉiuj povis rapide aĉeti malmultekoste la plej bonvenajn, eĉ se vere ne la plej elegantajn kaj laŭmodajn banvestojn. Tiel ni baldaŭ povis mergiĝi en la plej agrabla kaj dorlotanta varma akvo de la mondo kaj mi, fermante miajn okulojn imagis, ke sendube tiel mi sentis min en la patrina ventro.  Fakte, neniu el la grupo, post tia longtempa agrable efika kuracado, suferis pro malvarmumo. 

--

.... Esperanto, mia lingvo, minha língua!

Esperanto@Brazilo - http://esperanto.brazilo.org

Comentários

Postagens mais visitadas deste blog

Programo Mia Amiko: Granda Projekto por Esperantistiĝo en Brazilo

Programo Mia Amiko (PMA) fariĝis unu el la plej gravaj projektoj por disvastigi kaj subteni la uzadon de Esperanto en Brazilo. Ĉi tiu programo ne nur inspiras centojn da homoj lerni la lingvon, sed ankaŭ kreas fortikan komunumon de lernantoj kaj volontuloj, kiuj ĉiutage kunlaboras por antaŭenigi la idealojn de Esperanto. Vasta Programaro por Ĉiuj Niveloj Unu el la ĉefaj avantaĝoj de PMA estas ĝia alirebleco kaj diverseco. La programo proponas kursojn por ĉiuj niveloj, ekde bazaj ĝis progresigaj, donante al lernantoj la ŝancon, paŝon post paŝo, majstri la lingvon. Ĉi tiuj lecionoj estas gvidataj de spertaj instruistoj kaj apogataj de dediĉitaj volontuloj, kiuj certigas, ke ĉiu lernanto ricevas la atenton kaj subtenon, kiujn ili bezonas. La kursoj estas realigitaj rete, kio faciligas la aliron por homoj tra la tuta lando. Lernantoj povas partopreni de la komforto de sia hejmo, kun horaroj adaptitaj al diversaj bezonoj. Tia aliro inkluzivigas ĉiujn interesatojn kaj kreas d...

ESPERANTO KAJ UNESKO: 70 JAROJ

  Esperanto: La Lingvo de Pacon kaj Komunan Historion La 10-an de decembro 2024, la esperantistaro festos gravan datrevenon: la 70-an jaron de la fama Montevidea Rezolucio, kiu unufoje kaptis la atenton de Unesko al Esperanto. Ĉi tiu historia evento okazis en la Parlamenta Palaco en Montevideo, kie la Ĝenerala Asembleo de Unesko en 1954 formale rekonis la kontribuon de Esperanto al la edukado, kulturo, kaj interkompreno inter popoloj. Esperanto kaj Unesko: Kunlaboro por Pacon kaj Kulturan Riĉecon La Montevidea Rezolucio estas pli ol nur dokumento; ĝi simbolas komunan vizion inter Unesko kaj la esperantista movado por konstrui mondan pacon tra edukado kaj kulturo. Ĉi tiu ligo inspiras generaciojn de esperantistoj, kiuj, malgraŭ stereotipoj, agas kiel antaŭenpuŝantoj de signifaj ideoj. Ili ne nur ludas inter si en lingva ludo, sed strebas efektive ligi kulturojn kaj instigi komunikadon sen baroj. La rezolucio celas krei mondon, kie scienco kaj kulturo plibonigas homajn rilatojn, kaj ...

Salvadoro, Bahio, Brazilo - omaĝas oficiale Esperanton

En solena kaj historia momento por la Esperanto-movado, la kongresaj partoprenantoj estis akceptitaj kaj omaĝitaj de la Konsilantara Ĉambro de Salvadoro, laŭ antaŭa anonco. Ĉi tiu evento, okazanta la 14-an de novembro 2024, substrekas la rekoneblan subtenon de la loka aŭtoritato por la internacia lingvo Esperanto. La omaĝo okazis dum speciala sesio en la Konsilantara Ĉambro Cosme de Farias, organizita de la urba konsilanto Silvio Humberto, kiu profunde rekonas la kontribuojn de la Brazila Esperanto-Ligo (BEL) en la socia kaj kultura disvolviĝo de la lando. Establita en 1907, BEL dediĉis sin al la promociado de egaleco kaj inkluziveco en lingva komunikado, kontribuante al interkultura kompreno inter brazilanoj kaj la internacia komunumo. Kun la temo "Esperanto kaj la scioj, praktikoj kaj kulturoj de Brazilo," la evento altiris atenton al la grava rolo de Esperanto en la brazila edukado kaj kulturo, kaj alportis novan lumon al la laboroj de BEL kaj de la Brazila Esperantista Ju...